تنـهاتـرین تـنها

<کسی خشکیده خون من رو دستاش
که حتی یک نفس از من جدا نیست>
دوری و درد فراق زان مَه رویَت تا به کِی؟
اشک تلخِ ساعتِ سه و سه دقیقه تا به کِی؟
حال ز جانِ نیمه ام خواهی چه را با من بگو
این همه عاشق کُشی ، فریادِ سینه تا به کِی؟
آن همه خوش خاطراتِ خویش را بی خود بگو
بر دلِ زار و مریضم جا گذاشتی تا به کِی؟
ک م

<بی رحمِ اون نگاهت،وقتی رسیدنی نیست>
طاقِ آرزویَم مرگ بوَد زان لحظه که
مهرِ من در قلب تو دست به فراموشی زده
آن همه مهربانی کز قلب تو داشتم سراغ
بی تفاوت آمده روی اسمم خط زده
ک م

زمان در گذر و زندگی خاموش
تا ابد نشود خاطرات فراموش
جداییمان ظاهری و نمایش
درده نتونی کنی خواهش
گرفتار و خسته و تنها
نِشینم حوالی چشمات
با نگاه درد مرا میخواند
نباشد همدمی جز او خودش میداند
شب های دراز و یلدایی
تو نرفتی همیشه اینجایی
سوادم تا همین جا قد دهد
گذشت ثمریست که عشق دهد
مثل پرگاری که دور خویش زند
زندگی را پیله ای بر تن زن�
دل آزار شده ام ،سخت نمیخواهد مرا
حق دارد و صحبت نماند زین میان
ک م

<اگه دوسِت داشت، راز نگه میداشت>
خویشتن داری و خموشی را
هوشمندان حصار جان دانند
گر زیان بینی از بیان بینی
ور زبون گردی از زبان دانند
راز دل پیش دوستان مگشای
گر نخواهی که دشمنان دانند
"رهی معیری"

کم کم داره میره یادم ز یادت
میره کم کم خاطرم از خاطراتت
کم کم و نم نم و آهسته و آرا�
میدهَم من با همین فکرها جان
مرگ آدمی نبُوَد آنگَه که خاک
در آغوشَش کُند، گیردَش آرا�
آدمی زان روز که دلداده شود
رفته رفته ز دنیا دست میکِشد
ک م

کاش قدر قاصدک خبر نمی آمد ز من
 این همه نفرت شدن در باورم گنجیده نیست
ک م

<اون دوتا مست چشات،منو خوابم میکنه>
مرا رخصت دهی پلک پلک بپلکم تار و پودت را
دانم که رویا بوده است ای مهربانِ خواب من
مرا در آغوشم کنی ،گوشم کنی درد ‌‌‌ِ دلا
دانم همه حرفای تو ،جانم تو را مهربان فدا
ک م

<تظاهر کن ازم دوری ،تظاهر می کنم هستی>
تا بداند دوستش داری به یکباره رود
تا بداند دنیایت آغوشش بوَد تحریم شوی
تا بداند راست ِدروغی دور را نفرت شوی
تو بدان با تنهای خسته اینچنین رسمَش نبود
ک م

<مشو شهرزاد هیچ قبادی ،کزین فرهاد هیچ ماند>
آرام و آسوده باش از من نمانده چیزی
بعیدا و شگفتا کز تو بهم بریزی
بی اختیار میباره چشمای نیمه باز�
با خطی رو شایعه تسکین بده به حال�
ک م

اشک های بیصدا آرام و گر�
میچکد از چشم خواب آلود من
هیچ نباشد تا بداند درد من
کرده گریانم چنین پایان تلخ
خبر دادی مرا عروس شوی
چون پری از هر ونوسی سر شوی
محض خدا صبر مرا سنجش کن
این بدخبر را خودت تکذیب کن

< نـگاه تو مـرا میبرد به جایی، شاید میان موهـای نبافتـه ات>
جـان دهم از دیدنـت، هـرگز نـشد عادی بـرا�
بــد شدم از دوریـت، وقـت نوشدارو گذشـت
خـاطر مـن را اگر میخــواهی دور شــو اَز�
کـه تـورا ز خود بیــشـتر دوســت دارمـــــت
کــ مــ
آبان نامهربان خداحافظ

‌<الان بیســت و چهـار ماه و چند ساعـته>
تـو رفـتی و من و شـب و دل و پاییـز ماندیـ�
شـدیم مومـن به دوسـت داشتـنی از عـشق برتـر
کــ مــ

پیـراهنـم ساز میزند شـلوار هم می رقـصد
جـز این دو سرخـوش دگر دنیـای مارا شـاد نیـست
کــ مــ

کربلا خـشکـ و بی آب و علفـ بود
حسیــن آمد اینچـنین آبادش کرد..
من نیـز خشکــ و بی آب و علـف�
قدم رنجـه فرما حســین جان

[لبیـــک یا اربـاب]
این شور زائراتو عشقه
اخلاص نوکراتو عشقه
از نجف تا خوده کربلا
تک تک موکباتو عشقه
یاد اون سفرم افتاد�
خاطراتش نرفت از یاد�
میدونی بخدا یک ساله
مست چای ابوالسجاد�
حیات من ممات من
با اشک تو پاک میشه سیئات من
سفینة النجاة من
تو دستای رقیته برات من

<دو سـومم را تـو تشـکیل میـدهی البـاقی را خیـالـت>
بر چـاه مرو از دوریـَم، من خـود تـورا ضامـن ش شـَوَ�
جـــــانا بگو چه گفـته ام در خـواب کنـی مهـربانـی ام؟
کــ مــ

< جـرمم این دان ،که ز جـان دوسـت‌ تـرت میـدارم>
ظُلـمتِ نـبودتان مـا را به در ِچـاهی رســاند
عمـق چـاه بسنـجم یا که شـوی ضـامن مـا؟
کــ مــ

< قصه ای با تو شد آغاز کـــــه پایان نگرفت >
سرطان می کنـد آخر، غـمِ هجـرانِ تو مارا
گفتـه باشـم که بدانـی، تو خـود قاتل مـایی

<دلتـنگی ینـی یکــ نـفر همیشـه نباشــد>
چـه گـویم که شـما را به مِـذاق خــوش آیـد؟
چـه بـَــهره شمـا را ایـن پریشــان حـــالی ام؟
کــ مــ

<دلتنـگ میس کال مـــادر>
مهـم نیستــ چـند سـالته
وقـتی حالـت خـوب نیسـت
دلـت مـادرتو میـخواد