خواستن
مرا مي خواستي تا شاعري را بيني روز و شب ديوانه خويش
مرا خواستي تا در همه شب ز هر كس بشنوي افسانه خويش
مرا مي خواستي تا از دل من بر انگيزي نواي بي نوايي
به افسونها دهي هر دم فريبم به دل سختي كني بر من خدايي
مرا مي خواستي تا در غزلها تو را زيبا تر از مهتاب گوي�
تنم را در ميان چشمه نور شبان گاهان مهتابي بشويم
مرا مي خواستي تا پيش مردم ترا الهام بخش خويش خوانم
ببال نغمه هاي اسماني به بام آسمانهايت نشانم
مرا خواستي تا از سر ناز ببيني پيش پايت زاريم را
بخواني هر زمان در دفتر من غم شب تا سحر بيداريم را
مرا خواستي اما چه حاصل ، برايت هر چه كردم باز كم بود
مرا روزي رها كردي در اين شهر كه اين قطعه دل درياي من بود
تو را مي خواستم تا در جواني نميرم از غم بي همزباني
غم بي همزباني سوخت جانم چه مي خواهي دگر زين زندگاني
