محمد

کاش کل زندگی به صدای پرنده ای که زیر گرمای آفتاب روی تیر برق لم داده ختم می شد...

امان از تنهایی، امان از وقتی که آهنگای شبانه، اشکای شبانه بشه عادتت...
امان از وقتی که فریادت یه صدای خفه زیر آب باشه...
امان، از وقتی که بغض خفت کنه اما کسی نباشه دو کلوم باهاش درد دل کنی...
امان از وقتی که از تنهایی دنیای مجازی بشه دنیای حقیقیت...
امان از وقتی که زندگیت بشه خیالای شبانت...
امان...

تولد فرشته ی آسمانی با قلبی چون ابر نرم و مهربان،
تولد یگانه هستی، که خوبی ها چون چشمه ای ازو جاریست
مبارک
پری زندگیم تولدت مبارک

کوسه ها و نهنگ ها هم عاشق می شوند آیا؟؟؟؟
سنگ ها هم عاشق می شوند می دانستی؟؟؟؟
اما پس این مردم چرا قلبشان از سنگ کمتر است؟؟؟؟
آیا این صدایی که در گوش من می پیچد صدای عشق است؟؟؟؟
یا صدای توهمی کاذب که به نام عشق بین این مردم جریان دارد؟؟؟؟

امان، امان از وقتی که پوشه ی فیلمو باز میکنی، می بینی خودش نیست، اما زیرنویسش هست...هی...

این بغض های شبانه آدم را می کشد...
بغضی که نه میترکد نه آرام میشود...
در این شب های لعنتی نه خواب به چشمم می آید، نه شب به سر...
در این شب های لعنتی این سکوت لعنتی آدم را دیوانه میکند...
صدای "دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد" آدم را خورد میکند...
این شب های لعنتی به سر نمی آید...
این انتظار به سر نمی آید...

*"گاهی زنده موندن سخت تر از مردنه..."*
(یکی از قشنگ ترین دیالوگای فیلم سال های دور از خانه(اوشین) امیدوارم ببینید...)

"بعضی درد ها مثه خوره روح را در انزوا می خورند..."
بعضی درد ها را نمیتوان به تحریر در آورد...
بعضی حرفای پر درد فقط در سینه باید بمانند...
وبعضی حرف ها را، درد ها را، باید از چشم ها خواند باید از بارانش خواند...

گاهی بعضی ها با اینکه خیلی نزدیکند، اما گویی اصلا نیستند...
گاهی بعضی قلب ها با اینکه خیلی نزدیکند اما آنقدر از تو خالیند که گویی تو برایشان وجود نداری...
گاهی بعضی ها آنقدر درون قلب تو اند که گویی جز آن ها در پیرامونت و در جهان نیست...
گاهی جای خالی محبت بعضی ها آنقدر درون قلبت رخنه می کند که دیواره های قلبت تنگ می شوند...
گاهی آنقدر زندگی حسرت به دلت می گذارد، که دیگر از زندگی انصراف می دهی...

ترانه ی زندگی...ترانه ی سوزناکیست...
من...اینجا ، زندگی میکنم...زندگی اجباری...
در شهری خاکستری که بعضی ها آسمان آبیش را نشانه رفته اند
روی زمینی که درندگانش یکدیگر را دوست دارند و یکدیگر را دشمنند
در هوایی که از گرد غبار دروغ و بوی تعفنش نفسم گرفته
من کجا زندگی می کنم؟؟!....

<p>
دوباره چشم در چشم میشویم...
و خوشحالم ازین دیدار...خوش حال از دیدن چشمان زیبایت و خوشحال از از بودن در حضور گرمت...
و یک دنیا غمگینم...یک دنیا غم دلتنگی و دوری...و یک دنیا غم دیگر که بعد از رفتنت دوباره یارم میشوند...
انگار زمان و زمان در گوشم میخوانند که به سویت خیز بردارم و با تمام وجود در آغوش بکشمت و سر بر شانه هایت برای تمام درد هایم گریه کنم...درد فراق...درد عشق...</p>

<p>
امشب قبل از خواب، اندیشه ای کن، شاید دستانی که دوس داشته باشند و هم صدایت شوند در زندگیت خالی باشند، بودنشان خوب، فکری بکن</p>

<p>
چقدر سخته، عاشق یکی بشی که نباید بشی...
چقدر سخته، بخاطر اومدن یکی یه دنیا خوش حال شی و بخاطر رفتنش یه دنیا داغون...
چقدر سخته، بخاطر نبود یکی، بخاطر دوری از یکی یه غم گنده تو دلت بیاد که همه هدفات برات بی معنی و خسته کننده شه...
و چقدر سخته تره، که یکی که بخاطرش دنیات بهم ریخته ازت بپرسه چرا برای آیندت هدف نداری، و تو، تو دلت بخوای فریاد بزنی فقط بخاطر تو عزیزم از عشق تو، ولی نمی تونی...عشقی که باید تو دلت حبس کنی...و خیلی سرد جواب میدی انگیزه ندارم...</p>

<p>
ممنون جواب خوبیه برای حالت چطوره؟، حداقلش اینه که طرفت دوباره نمی پرسه حالت چطوره تهش هم نمی فهمه چطوری، فکر میکنه خوبی...</p>