عرشیا

ﮔـــــﺎﻫﯽ ﻧـــــﻪ ﮔﺮﯾـــــﻪ ﺁﺭﺍﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﻨــــﺪ ﻭ ﻧـــــــــــﻪ ﺧﻨــــــــﺪﻩ ﻧــــــــﻪ ﻓﺮﯾـــــــــﺎﺩ ﺁﺭﺍﻣــﺖ ﻣﯽ ﮐﻨــــــــﺪ ﻧـــــــﻪ ﺳﮑــــــــﻮﺕ ﺁﻧﺠـــــﺎﺳﺖ ﮐـــــﻪ ﺑـــﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺧﯿﺲ ﺭﻭ ﺑـــﻪ ﺁﺳﻤـــــﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯽ ﺧﺪﺍﯾــــــﺎ ﺗﻨﻬـــــﺎ ﺗــــﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﺗﻨﻬـــــــﺎﯾﻢ ﻣﮕـــــــﺬﺍﺭ ...

هـــِــی پــِـــسَــــر ؛مــن یـکــ دخـــتـــرم . . . یـکــ انـســانـــم ... هـمـانــنــد ِ تــو ...
امـــــــــآ . . .
نـگـاه ِ هــیـزِ مـردُمـانـمـان ، مــرا مـتـفـاوت از تـــو مـیـخـوانـد !
تـفـاوتـی کـه هـیـچـوقـت لـمـسـشـان نـــکـردم ... اصـلاً کــدام تــفـاوت ؟!!؟
مـن ابـرو بـرمـیـدارم , تــو هـم بـرمـیـداری ! آرایـش مـیـکـنـم, تــو هـم مـیـکـنـی !
گـوشـواره مـیـنـدازم, تــو هـم مـیـنـدازی ! لــوس حـرف مـیـزنـم, تــو هـم مـیـزنـی !
مـــــــن و تــــــو تـنـــها یـــکـــ تـفـاوت داریـم ...
دوسـتـی ِ مـن بـا جـنـس ِ مـخـالـف ، دوسـت داشـتـنـش ، بـوسـیـدنـش ...
یـعـنـی فــاحــشــگـی !!
امــا بـرای تــــــو ... یـعـنـی آزادی ، جـوونـی کـردن !!
مــن یـکــ دخـــتـــرم . . . حـتـی اگـر فـاحـشـه بـاشـم ،
کـارهـایـم زنـانـه اسـت, افـکـارم زنـانـه اسـت, دوسـت داشـتـنـم زنـانـه اسـت ...
تـکـیـه کـردنـم بـه یـکــ مـــَــرد ، زنـانـه اسـت ...
مـن بـا تـمـامِ تـفـاوت هـا پـای ِ جـنـسـیـتـم ، زنـانـگـی ام ایـسـتـاده ام ...
امــا تــــــــو چـی ؟؟ مــ ـردانــ ـگــی ات را بـه چـه مـیـفـروشـی ؟؟؟؟
مـــــن بــــه جـــنــســیــتــم افــــتـــخـــآرمـــیـــکُــنــ�

وقتی ماندنت به لجن مینشیند؛
وقتی بودنت کپک میزند؛
رفتن منطقی ترین توجیه است...

هیچوقت-ﻭﺍﺳﻪ-ﺟﺎ-ﻛﺮﺩﻥ-ﺧﻮﺩﺕ ﺟﺎﻱ ﻳﻜﻲ ﺩﻳﮕﻪ ﺭﻭ ﺧﺮﺍﺏ ﻧﻜﻦ ...

از غم رفتنت دیگه پاره شده بند دل�
خــــــونه ی نــــو جدید مـــــــبارکتـــــ بــــــاشه گل�
چـــــه بــــی خـــبر بخت تو شد نگفتــــــــی که منم بیــا�
بــــــاشــه ولــــــــــــی من از خـــــــــــــــــدا خوشختیتو فقط می خوام

اگر مردن سزای عاشقان است برای مردنم هر شب دعا کن

چه شبها که تا صبح نخوابیدی
برام تا صبح دعا کردی
همیشه در قلب منی
مــــــــــــــــــــــــادر روزتـــــــــــــــــــــــــ مبارکــــــــــــــــــــــــــــ

ای قشنگ ترین بـــــهانه زندگی
تـــــــــولدت مبارکـــــــــــــــ

شب ها ز غم تو خواب ندار�
رحمی به دلم کن که دگ تاب ندار�
از بس ز دوری تو گریه نمود�
چشم به زبان امد و گفت اشک ندارم