نگین

دریا چون دلت آبی است
وشب
چون گیسوانت مهتابی است
ولبخندت گل سرخی است
که با ان میتوان
سراسر زمستانها را گرم نگاه داشت

وقتی که نیستی
جدول متقاطع تنهاییم را
با ناله وآه ودرد پر میکن�
وقتی که نیستی
گریه را بهانه میکن�
با حنجره ای خونین فریاد میزن�
با اولین ملامت تو درد من آغاز میشود
ای دشت سوخته ی من بمیرم برایت که در
حریم اندیشه ات سراب تجلی میکند

یکی از فانتزی هایی که دارم اینه که .....
تو آزمون اساتید قبول بشم(بعله الان دیگه فهمیدین که من فوق لیسانس دارمو بیکارم)
اونوقت بشم استاد دانشگاه....
بعد برم سر کلاس ...
اونوقت به دانشجوهام بگم بچه ها راحت باشین از حالا نمرتون بیسته غصه نخورین ...
بعد بچه ها بریزن سرمو رو دست بلندم کنن و...
بگن ایول ایواله ایول... استادو ایوله ایول ......
هی روزگار یعنی میشههههههههههههههههههههه ...........

نسیم یادت
گیسوان خیالم را می آشوبد
همیشه در ستایش دستی هست�
که آب را به افتاب پیوند می دهد
واز هر اشاره
پلی میسازد
تا مرز سبز ستاره