مهربون

بچه كه بوديم زنگ خونه ها را مي زديم. اما در نمي رفتيم. آخه تكراري شده بود .اگه خونه بودند مي پرسيديم منزل حاج عباس ،اگه هم خونه نبودن يه ياداشت مينوشتيم "ما آمديم نبوديد حاج عباس به همراه خانواده" مي ذاشتيم لاي درشون
چه هوش و ذكاوتي داشتيم ما مگه نه؟

يادش به خير زمان ما از اين حرفا نبود
مامانه ما داريم؟
قربون مامانمون مي رفتيم حتي اگه با ما بد رفتار ميكرد و هيچوقت خودمونو صاحب عقل نمي دونستيمو اونها را كم عقل
مامان جون بابا جون فداتون بشم به داشتنتون افتخار مي كنم.
خواهر دهه هشتادي دوستت دارم چون خيلي با مزه و عاقلي