یروز که داشتیم دوتایی تو تخت جمشید را میرفتیم دوتایی گفت خسته شدم بیا چند دیقه بشینیم.منم از فرصت استفاده کردمو سرمو گذاشتم رو پاش
شروع کرد برام شعر خوندن.نفهمیدم چی شد یهو بغض تمام وجودمو گرفت
(یه حسی تودلم گفت ما دوتا یروزی از هم جدا میشیم)
بهش گفتم پری اگه یروزی ترو نداشته باشم چیکار کنم؟
اشکامو پاک کردو گفت:زندگی کن خوشبخت شو چون تو لایق بهترینهایی.
حالا که نیست میفهمم زندگی کردن یعنی سوختن با خاطرلت.