ایستاده ام….
تنها….
پشت میله های خاطرات دیروز
این جا ….
انگشت هایم را می شمار�
یک.
دو..
سه…
ودست های تو در هم فرو رفته اند
تو ….
غزل را مشت مشت به حراج گذاشتی
که مهربانی ات را ثابت کنی
ولی….
ولی نفهمیدی که من
آن سوی خیابان
انتظارت را می کش�
تو بی وقفه فریاد کشیدی…
ومن ….
دیگر آزارت نمی ده�
زین پس….
قصه هایم را برای هیچ کس تعریف نمی کن�
مطمئن باش…
هنوز هم قافیه را به چشمان تو
می بازم.…
مطمئن باش!