به سـراغِ مـن اگــر می آییـد
دستتــان میــبوس�
مـن بسـی تنــهایـ�
دیـــرگاهیـست که در حصـرِ تنـ�
منـم و غمهـایــ�
کـاش پیـدا بــشود
یـک نفـر کـز تــهِ دل خنـده کند
بدمـد در دلِ مـن
مـرده را زنـده کند
یـک نفر , یـک کسِ خــاص
که فقط
فکــرِ سـودش نکنـد
ایـن دلِ غمـزده را راه صعــودش نکنـد
اندکـی هم بخـورد , غـمِ تنـهاییِ من
مردمـان گــوش کنید:
دلـم از پا افتـاد
با شمایـم باشیـد
انـدکی همـدمِ تنهــاییِ مـن
بـه سراغِ من اگر می آییــد
نـرم و آهسته نیاییـد که شاید تـرکی بردارد
چیــنیِ محـکمِ تنهایـیِ من...
سید مصطفی موسوی

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(