همان همیشگیه خودم...
تکیه به پنجره...
موسیقی جادویی...
در سکوت شب...
و باز همان فکر و خیال ها...
و با ترسی همیشگی از آینده...
بخاطر انتخابی در گذشته...
انتخابی ز عشق ، برخاسته از جان ، از احساس...
برای کامل شدن از من به ما...
اما...
با ترس ، دلهره و اضطراب...
چه باید کرد...
چه میتوان کرد...
جز تماشای گذر زمان...
و باز من...
همان همیشگیم...
به انتظار...
ایستاده کنار پنجره...
شاید باران ببارد...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(