وقتــی بمیـرم ، هیــــــچ اتفاقی نخواهد افتاد!
نه جایـی به خاطـرم تعطیــل می شود
نه در اخبــار حرفـی زده می شود
و نه در تقویـم خطی به اسمم نوشتــه می شود
تنهـا موهای مـــادرم کمی سپیـــدتر می شود
و پــدرم کمی شکستــه تر ...
اقواممان چنــد روزی آســوده از کار
دوستـــانم بعد از خاکسپــاری
موقع خـــوردن
آرام آرام خنـــده هایـشان شروع می شود .
راستـــی عشق قدیـمی ام را بــگو ...
هــــــــــــــــــــــــه ...
او هـم با خنــده هایش در آغــوش دیــگری مــرا از یـــاد خواهد برد
مـن فقـط گـــورکنی را خستـه می کنــ�
و مداحـی که از خوبـی های نداشتـــه ام می گوید
و اشک تمســـاح می ریـزد و در آخر مــــن می مان�
و گـــورستان سرد و تاریـک و غم همیشــگی ام که همراهــم می ماند ...
""حسیــــــن پنـــــــــاهــی""

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(