چه قَدر مَردُم آسان گِرِفته اَند مَرا/مَگَر زِجویِ خیابان گِرِفته اَند مَرا
هَمیشه سایه شُدَند و مَرا قَدَم زَده اند/هَمیشه گُرگ به دَندان گِرِفته اَند مَرا
چه قَدر اَز تو بِخواهَم،چه قَدر نَگذارَند/دَر اِبتِدایِ تو پایان گِرِفته اَند مَرا
وَ مَن مُجَسَّمه اِنتِظارِشان شُده اَم/چونان که گویی،سیمان گِرِفته اَند مَرا
کِنارِ پَنجَره مَجبورَم اَز تو نَنویسَم/ وَ چَشم هایِ تو باران گِرِفته اَند مَرا....
*مهدی فرجی*