سر کلاس ترجمه متون ادبی جو شاعرانه ای به کلاس حاکم شده بود. بیرون هوا یه مقدار طوفانی بود و درب کلاس هی بهم میخورد. گل پسر کلاس، آقا مهدی, هم که دست توانایی در ترجمه متون ادبی داره یه سر و گردن درازتر از بقیه اون ردیف ته نشسته بودم!
من: استاد این صدای در منو به یاد یه شعر خیییلی معروف و زیبا انداخت!
استاد: بله، بفرمایید خواهش میکنم! گوش بدید بچه ها!
من: که با این در اگر در بند در مانند, درمانند...
ینی استاد تا یه ربع لایک میکرد. ^-^
اینجا فامیل دور چندتا طرفدار داره؟؟؟
پست اولی