ا
ابوذر ۱۲ سال پیش
پیام

تیربرقی چوبی ام در انتهای روستا
بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا
یاددارم در زمین وقتی مرا می کاشتند
پیکرم را بوسه می زد کدخدای روستا
حال،اماخودشنیدم از کلاغی روی سی�
قدر یک ارزن نمی ارزم برای روستا
قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته
بدنگاهم می کند دیزی سرای روستا
من که خواهم سوخت حرفی نیست،اما کدخدا
تیر سیمانی نمی گردد عصای روستا

نظرات (۰)

وارد شوید تا بتوانید نظر بدهید.

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.