دقت کردین ...
هرچقدرم آدم موفقی باشیم و از زمان حالمون نهایت لذت رو ببریم ولی بازم هروقت یاد اون زمانی می افتیم که به سیب زمینی می گفتیم دیبدمینی یا به قلب می گفتیم قبل چجوری اشک تو چشامون جمع میشه؟؟؟
شاید چون مثل اون موقع ها ساده و معصوم نیستیم...
یکم فکر کنیم...شاید دیر نشده باشه...