علی اسدی

اون منم که عاشقونه شعر چشماتو می گفت�
هنوزم خیس می شه چشمام وقتی یاد تو می افت�
هنوزم میای تو خوابم تو شبای پر ستاره
هنوزم می گم خدایا کاشکی برگرده دوباره

روزی در برگه تقویم خواهند نگاشت
تعطیل رسمی – روز ظهور حضرت ولی‌عصر«ع» . . .

کربلا دارالنعيم زينب است.....کعبه خود تحت حريم زينب است
عمر زينب فخر مولا بود و بس.....او به زهرا المثني بود و بس

بر گلستان ولایت تاختند،‎ غنچه را با لاله پرپر ساختند، غنچه زیرخاروخس افتاده بود،‎ باغبان هم از نفس افتاده بود‎، ظلم و طغیان و جنایت زاده شداین چنین مزد رسالت داده شد.

خدا را از دلت احساس کن و قدم هایت را محکمتر از همیشه بردار چرا که وقتی ایمان شکست میخورد ترس پیروزی اش را در وجودت جشن میگیرد

ارباب صدای قدمت می آید........هنگامه اوج ماتمت می آید
ما در تب داغ و غم تو می سوزیم........چند روز دگر محرمت می آید.

خدایا !
اگر روزی فراموش کردم خدای بزرگی دارم . . .
تو فراموش نکن بنده ی کوچیکی داری . . .
با نوازشی و یا تلنگری آرام وجودت را . . .
همراهیت را . . .
مهربانی و بزرگیت را . . .
برایم یادآوری کن …

برترین کارها آن است که (با اینکه برخلاف خواسته نفست است) خود را بر انجام آن وادار نمایی.
امام علی (ع)

آنکه خودش را تعلیم و تربیت می کند بیشتر شایسته احترام است تا کسی که مردم را تعلیم و تربیت می کند.
امام علی (ع)

در مدرسه ی کربلا ، کودکان به چشم خود دیدند که بابا دو بخــــش است:
بخشی در صحـــــرا ، بخشـــی بر بالایٍ نیــــزه ...
اما اینکـــه عمــــو چند بخش است را فقـط بــابـــا می دانــد ...
السلام علیک یا ابوالفضل العباس

ديباچه ي عشق و عاشقي باز شود
دلها همه آماده ي پرواز شود
با بوي محرم الحرام تو حسين
ايام عزا و غصه آغاز شود

این همه آدم رفتند و نیامده اند؛ و فقط یک نفر است که رفت و هنوز هم در تاریخ دارند می‌گویند:‏ نیامد نیامد ...
ای اهل حرم میر و علم‌دار نیامد‎ ...

برادر با برادر دست می‌داد.......برای بار آخر دست می‌داد
چه احساس قشنگی ظهر آن روز.......به عباس دلاور دست می‌داد

اگر عباس ماه هاشمین است.....هنر جوی امیرالمومنین است
اگر اسطوره ی فخر و ادب شد.....چو مامش حضرت ام البنین است

ای به قربان زخم چشم بینایت، اباالفضل.........جانم بلرزد هر که می گوید اباالفضل

نیستم لایق که کنم مدح و ثنایت یا ابوالفضل.....از ازل مدح تو را گفته خدایت یا ابوالفضل

با خدا عباس وقتی دست داد . . . هر دو دست خویش را از دست داد
.
(یا دستگیر بی دست)

چه زیبا نامیست نامت یا اباالفضل.....جانم فدای نام زیبایت، اباالفضل

حسین جانم!
دست من گیر که این دست همان است که من سال ها از غم هجران تو بر سر زده ام ..

روضه خوانها زیادی شلوغش می کنند
حرمله آنقدرها هم که می گویند تیرانداز ماهری نبود
هدفهای روشنی داشت.*
السلام علیک یا باب الحوائج، علی اصغر (ع)