احسان_باران

میدونین چرا تا این حد در حسرت
روزهای طلایی کودکی هستیم؟
نیچه: چون روزهای کودکی
روزهای بی خیالی بودن،
روزهای عاری از دلواپسی،
روزهایی که هنوز آوار گذشته ها
و خاطرات دردناک و محزون بر ما
سنگینی نمی کرده اند....

زنان ریشه های انسانیت اند
اشتباه خواهد بود
اگر فکر کنیم با محدود کردن ریشه ها،
شاخه ها بهتر رشد خواهند کرد.
هر قدر ریشه ها محدود تر شوند
شاخه ها پژمرده تر
فاسد تر
و رشد نایافته تر خواهند شد....

بعضی آدما به خودشون
ایمان ندارند.
تا اینکه یکی دیگه برای اولین بار
بهشون ایمان بیاره

مادر دروغگو...
پسر هشت ساله‌ای مادرش فوت کرد و پدرش با زن دیگری ازدواج کرد. یک روز پدرش از او پرسید: «پسرم به نظرت فرق بین مادر اولی و مادر جدید چیست؟»
پسر با معصومیت جواب داد: «مادر اولی‌ام دروغگو بود اما مادر جدیدم راستگو است.»
پدر با تعجب پرسید: «چطور؟»
پسر گفت: «قبلاً هر وقت من با شیطنت هایم مادرم را اذیت می‌کرم، مادرم می‌گفت اگر اذیتش کنم از غذا خبری نیست اما من به شیطنت ادامه می‌دادم. با این حال، وقت غذا مرا صدا می‌کرد و به من غذا می‌داد. ولی حالا هر وقت شیطنت کنم مادر جدیدم می‌گوید اگر از اذیت کردن دست برندارم به من غذا نمی‌دهد و الان دو روز است که من گرسنه‌ام.»
بسلامتی تمام دروغ های شیرین مادرا ...

‏زندگی خیلی کوتاهه.
بالاخره تموم میشه.
هیچ چیز ارزش استرس رو نداره.
هر لحظه اش ارزش داره که
کامل زندگی بشه.

برعکسِ همه‌ی آدما که فکر می‌کنن
آدم عاشق میشه تا تنهاییش رو پر کنه،
من فکر می‌کنم آدما عاشق میشن تا
تنهاییشون رو بزرگتر کنن...

هیچ وقت باورمان نمی‌شود که شاید،
آنقدر که بقیه به چشم ما مهم‌اند
ما برایشان مهم نباشیم...

خردمندان درباره ی ایده ها و اندیشه ها بحث می کنند ، مردم عادی درباره روزمرگی هایشان صحبت می کنند و سطحی نگران به سرک کشیدن در زندگی دیگران مشغولند

جهان در وضع بسیار بدیست
آدم های وحشی یکدیگر را می خورند،
وآدم های متمدن یکدیگر را
فریب می دهند،
و این همان است که نامش را
گردش جهان گذارده اند

هر عارضه ای كه تسكين می يابد
عارضه ای ديگر به وخامت ميگرايد
بشر يك چاه است با دو سطل
يكی پايين ميرود تا پر شود
ديگری بالا می آيد تا خالی شود!!

برخی از زخم ها خودبه خود،
کاری نیستند.
اما وقتی روی زخمی قدیمی
می نشینند که عمیق بوده و سوزان،
تازه جلوه پیدا می کنند
این تلمبار شدنِ درد تازه و قدیمی،
می سوزد و می سوزاند.
اینگونه است که زخم ها
هرگز کهنه نمی شوند.

نمیدانم چرا مردم حرف زدن با دهن پر را بد میدانند ولی حرف زدن با دهان خالی را نه...

نمیدانم چرا مردم حرف زدن با دهن پر را بد میدانند ولی حرف زدن با دهان خالی را نه...

هزارپایی بود وقتی می رقصید جانوران جنگل گرد او جمع می شدند تا او را تحسین کنند؛ همه، به استثنای یکی که ابداً رقص هزارپا را دوست نداشت.
یک لاک پشت حسود...
او یک روز نامه ای به هزارپا نوشت :
ای هزارپای بی نظیر! من یکی از تحسین کنندگان بی قید و شرط رقص شماهستم. و می خواهم بپرسم چگونه می رقصید. آیا اول پای ۲۲۸ را بلند می کنید و بعد پای شماره ۵۹ را؟ یا رقص را ابتدا با بلند کردن پای شماره ۴۹۹ آغاز می کنید؟ در انتظار پاسخ هستم. با احترام تمام، لاک پشت.
هزار پا پس از دریافت نامه در این اندیشه فرو رفت که بداند واقعا هنگام رقصیدن چه می کند؟ و کدام یک از پاهای خود را قبل از همه بلند می کند؟
و بعد از آن کدام پا را؟ متاسفانه هزار پا بعد از دریافت این نامه دیگر هرگز موفق به رقصیدن نشد.
سخنان بیهوده دیگران ازروی بدخواهی وحسادت؛ می تواند بر نیروی تخیل ماغلبه کرده ومانع پیشرفت وبلند پروازی ما شود

دوست خوب غم رو از بين نمي‌بره!
اما كمك مي‌كنه محكم سرپا باشيم.
درست مثل چتر خوب كه
بارون رو متوقف نمی‌کنه
اما به ما كمك مي‌كنه راحت
زير بارون قدم بزنيم...
ويكتور هوگو

یادمان باشد.....
با شکستن پای دیگران
ما بهتر راه نخواهیم رفت
یادمان باشد....
با شکستن دل دیگران
ما خوشبخت تر نمی شوی�
کاش بدانیم.....
اگر دلیل اشک کسی شوی�
دیگر با او طرف نیستیم
باخدای او طرفی�
ای کاش...
انسانها ...
انسان بمانند...

یه طرز فکر اشتباهی در بین مردم هست که میگن ایران 2500 سال تمدن دارد!
دوستان،برادران،خواهران؛ ما 2500 سال تمدن نداریم!!
بلکه ما در 2500 سال پیش متمدن بودیم!!
خیلی تفاوت داره این 2 جمله....

فروغ چشم پر آبم تو هستـــــــــــي...
دليل اينکه بيتابم،تو هستــــــــــي...
اگر چه آدمي ناچيز هستــــــــم...
خدا را شکر دنیايم تو هستـــــــــی!!

مراقب باش،روزگار هلت میدهد
اما قرار نیست تو بیفتی
اگرخودت را به آسمان گره زده باشی،اوج می گیری
به همین سادگی...
روزهایت پرازآرامش باد

بی نگاه عشق مجنون نیز لیلایی نداشت...
کاش چشمان تو هم انقدر زیبایی نداشت...
این منم پنهانترین افسانه ی شب های تو ...
انکه در مهتاب باران شوق پیدایی نداشت...
در گریز از خلوت شبهای بی پایان خود...
بی تو اما خواب چشمم هیچ لالایی نداشت...