۴جوک
y

yek irani

@1irani · ۱۵۹ امتیاز

★★★★★ ۴ از ۵ (۸۳ رأی)

محتواهای این کاربر

1
1irani ۱۲ سال پیش
پیام

اﺻـﻦ ﻫـﻮا ﮐـﻪ ﺳـﺮد ﻣـﯿـﺸـﻪ . . .
ﯾـﻨـﯽ ﺑـﺎﯾـﺪ ﯾـﮑـﯿـﻮ داﺷـﺘـﻪ ﺑـﺎﺷـﯽ ﮐـﻪ ﺑـﻐـﻠـﺶ ﮐـﻨـﯽ . . .
.
.
.
.
.
.
.
.
.
وﮔـﺮﻧـﻪ ﻫـﻮا ﻣـﺮض ﻧـﺪاره ﮐـﻪ الکی سرد شه :|
ایضا=مگه کسی امیر طاها رو فراموش میکنه؟؟؟من تازه اومدم اما خواننده ی خاموش بودم اونم سالهااا
امیر طاها باهاش حرف بزن درست میشه داش غمت نباشه...
1
1irani ۱۲ سال پیش
پیام

1- هیچوقت نباید به کسی گفت دوستت دارم
2-هیچوقت نباید به کسی نزدیک شد
وقتی میگی دوستت دارم ونزدیک میشی به طرفت اون ازت دور میشه ومغرور
و خیلی راحت میگه
برو
یادم تورا فراموش
اما وقتی دوری خودش میاد بهت نزدیک میشه
روزی هزار بار بهت میگه دوستت دارم.
لایک=موافقم زیااااااااد
1
1irani ۱۲ سال پیش
پیام

سلا�
به نام او
اینجا وطن آریا یی هاست
که ساختمان آن خانواده
وستون آن ساختمان مادر
سال های زیادی در کشور دیگه ای دور از خانواده زندگی میکردم ....با وجود تمامی امکانات رفاهی و آرامشی که قبل از رفتن از اینجا از آن دم می زدم احساس تهی بودن داشتم ،احساس میکردم چیزی در زندگیه من کم است. همه چیز خوب بود شغل خوب ، درآمد خوب ، امکانات اما.. گاهی به دیگران غبطه میخوردم ...منی که اکثر انسان های اطرافم غبطه ی مرا میخوردن و از ته دل دوست داشتند که یک روز جای من باشن نمیدانم چه بود که اینگونه از زندگی سیر بودم دیگر نه پارتی های شبانه نه دوره های دوستانه ونه ان همه عیش ونوش هیچ چیز دیگر سرحالم نمی آورد
چند وقتی گذشت
و من چیزی را که می توانست آن خلا را پر کند پیدا کردم...به وطنم بر گشتم آری ان شی گمشده در وطنم بود....با عجله خودم را به ان چیز رساندم و با علاقه ی تمام خودم را در اغوش مادرم انداختم.. و امروز که سال ها از ان روز ها میگذرد من در کنار خانواده ام خوشبخت ترین آدم روی زمین هستم..مادرم جای تمام آن امکانات و رفاه وآن همه عیش ونوش پر از گناه را در زندگی ام پر کرد در صورتی که هیچکدامشان ذره ای جای مادرم را نگرفت.
1
1irani ۱۲ سال پیش
پیام

سلا�
به نام او
مکان امن ساعت1صبح
از دویدن های بسیار خسته بودم ونای راه رفتن نداشتم میخواستم خود را به کوچه ی خلوتی برسانم اما ترسیدم و در همان خیابان کنار کافی شاپی نشستم کیفم را باز کردم بطری آب را بیرون اوردم وبه سرعت سر کشیدم و بعد از چند ثانیه با عجله بطری اب را به سمتی پرت کردم ایستادم ودو باره با سرعت هر چه تمام تربه سمت خانه دویدم . دلم مکان امنی میخواست که در ان آرام باشم..اما کجا؟
در راه به ساعت قبل از دویدنم و ان اتفاق شوم فکر میکردم یادم میآمد که چگونه از دست ان مرد فرار کردم از تمامی مردان بیزار بودم ...اینجا وطن من است وطنی که فرهنگ وتاریخش زبانزد خاص وعام است اما چرا اینقدر فرهنگ پایین امد؟؟فکر میکردم اگر شبیه غربیان شوم اگر مانند انها بپوشم همه چیز تمام میشود به ان روزهایی فکر میکردم که دبیر تاریخمان از وطنم میگفت از تاریخ وطنم میگفت از کوروش ازداریوش میگفت... به ان روز هایی فکر میکردم که علت پیشرفت دیگران را در لباسشان می دانستم مردم من لباس را نشانه ی فرهنگ بالا دانستند و به عقل دیگر توجهی ندارند... در نظر مردم من هر که لباسش مارک دار باشد با پرستیژ تر وهر که عقلش بیشتر کار کند عقب افتاده تر است...به نظر مردم الان من اگر با همه بودی پیشرفته ای واگر نبودی امل....به این ها فکر میکردم و فقط میدویدم....به خودم می گفتم کاش در خانه ماندن را به بیرون آمدن این وقت شب ترجیح میدادم کاش اگر این وقت شب تنهایی بیرون نمیادم کسی به من امل و جوجه نمیگفت!
در همین فکر بودم که خودم را در مکان امنی دیدم.... خانه ام ...
ـــ